رباعی شمارهٔ ۳۴۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از فضل و رحمت خداوند درخواست کمک می‌کند و احساس ناتوانی و گرفتاری خود را بیان می‌کند. او از خدا می‌خواهد که دستش را بگیرد و او را از مشکلات و سردرگمی‌ها نجات دهد. شاعر همچنین به تکرار گناه و توبه‌هایش اشاره کرده و می‌خواهد که خداوند در این مسیر او را یاری کند.
ای فضل تو دستگیر من، دستم گیرسیر آمده‌ام ز خویشتن، دستم گیر
هوش مصنوعی: ای مهربانی تو، به یاری من بشتاب و مرا در دستانت بگیر. چون مدتهاست که از خودم دور شدهام، لطفاً کمکم کن.
تا چند کنم توبه و تا کی شکنمای توبه ده و توبه شکن، دستم گیر
هوش مصنوعی: من تا چه زمانی باید توبه کنم و تا کی باید آن را بشکنم؟ ای کسی که توبه را میدهی و توبه را می شکنی، دستم را بگیر.