رباعی شمارهٔ ۳۷۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احوالات شدید و پیچیده‌ی خود در هنگام شب صحبت می‌کند. او به حالت جنون‌آمیز خود و تأثیر عمیق خیال معشوقش اشاره می‌کند. در این شب، احساسات و تصوراتش به شدت به او هجوم آورده و او را به نوعی دیوانگی دچار کرده است. همچنین، شاعر بیان می‌کند که اگر خیال معشوقش نمی‌رسید، ممکن بود جانش در این حالت عاطفی بروز کند.
سودای توام درِ جنون می‌زد دوشدریای دو دیده موج خون می‌زد دوش
هوش مصنوعی: عشق تو روز گذشته مرا به جنون کشاند و چشمانم همچون دریا موجی از اشک و خون را پدید آورد.
در نیم‌شبی خیل خیال تو رسیدورنه جانم خیمه برون می‌زد دوش
هوش مصنوعی: در نیمههای شب، تصویر تو به من رسید وگرنه دیشب جانم به شدت نگران و آشفته بود.