رباعی شمارهٔ ۳۷۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از احساس شرم و گناه خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که به خاطر اشتباهاتش سرش را پایین انداخته است. او به این نکته اشاره می‌کند که هر کسی باید در زندگی‌اش به قدر و شایستگی خود عمل کند و به نوعی به توانایی‌های خود توجه داشته باشد.
دارم گنهان ز قطرهٔ باران بیشاز شرم گنه فگنده‌ام سر در پیش
هوش مصنوعی: من از قطره باران بیشتر خجالت میکشم، چون گناهانم را مثل باران پخش کردهام و سرم را به خاطر آن پایین نگاه کردهام.
آواز آید که سهل باشد درویشتو درخور خود کنی و ما درخور خویش
هوش مصنوعی: صدایی به گوش میرسد که نشان میدهد دوری از نیازها آسانتر است؛ تو میتوانی به اندازهی خودت عمل کنی و ما نیز به اندازهی خودمان.