رباعی شمارهٔ ۳۷۶
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت، حالتی را توصیف می‌کند که در خانه نشسته و به گناهان خود فکر می‌کند. دلش گرفته است، اما ناگهان صدایی به او می‌گوید که نگران نباشد و هر کس باید به فکر خود باشد. این پیام به او آرامش می‌دهد و نشان می‌دهد که هر کسی باید به مسائل خود توجه کند.
در خانه خود نشسته بودم دلریشوز بار گنه فگنده بودم سر پیش
هوش مصنوعی: در خانه نشسته بودم و دل ناراحتی داشتم، چون از گناهانم شرمنده و پشیمان بودم.
بانگی آمد که غم مخور ای درویشتو درخور خود کنی و ما درخور خویش
هوش مصنوعی: صدایی به گوش رسید که به درویش می‌گوید: نگران نباش؛ تو به کار خودت رسیدگی کن و ما هم به کار خودمان.