تناجی
ابوسعید ابوالخیر

رباعی شمارهٔ ۳۷۷

شوخی که به دیده بود دایم جایشرفت از نظرم سروِ قد رعنایش
گشت از پی او قطره‌زنان مردمِ چشمچندان که ز اشک آبله شد بر پایش