رباعی شمارهٔ ۳۸۹
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر نیاز و درخواست از خداوند است. شاعر به خداوند روی می‌آورد و از او یاری می‌طلبد، در حالی‌که از غیر او روی می‌گرداند. او به عمل صالح خود اشاره می‌کند و از خدا درخواست کمک و حمایت دارد تا با اطمینان به او پناه ببرد. احساس اعتماد و نیاز به هدایت الهی در این متن مشهود است.
یا مَنْ بِکَ حاجَتی وَ روحی بِیَدَیْکعَن غَیرِکَ اَعْرَضُت وَ اَقْبَلْتُ عَلَیْک
ای که به تو نیاز دارم و روانم در دست توست، از جز تو روی برگرداندم و به تو رو کردم.
مالِی عَمَلٌ صالِحٌ اَسْتَظْهَرْ بِهالجأت علیک واثقا خذ بِیَدَیْک
هوش مصنوعی: من عملی نیکو دارم که به آن پناه میبرم و به واسطهاش به تو رو میآورم، با اطمینان و اعتماد. پس، دستهایت را به سوی من دراز کن و یاریام کن.