رباعی شمارهٔ ۳۹۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، گویا شاعر از وضعیت خود و ارتباطش با هویت مسلمانیش سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که چهره‌اش فاقد رنگ مسلمانی است و حتی شرافت سگ‌های بیگانه (اهل فرنگ) را از خود بهتر می‌داند. همچنین، وجود خود را در دوزخ ننگین می‌داند و از این بابت شرمنده است. به طور کلی، شاعر در این اشعار به احساس شرمندگی و بی‌هویتی خود در میان مسلمانان اشاره می‌کند.
بر چهره ندارم ز مسلمانی رنگبر من دارد شرف سگِ اهلِ فرنگ
هوش مصنوعی: من بر چهرهام نشانی از مسلمانی ندارم، اما شرف من بیش از شرف سگ‌های بیگانه است.
آن رو سیهم که باشد از بودن مندوزخ را ننگ و اهل دوزخ را ننگ
هوش مصنوعی: آن کسی که به خاطر وجود من به دوزخ خجالت میدهد، خودم را بسیار شرمنده می‌کند و به اهل دوزخ هم ننگ میزند.