رباعی شمارهٔ ۴۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و درد فراق سخن می‌گوید و می‌گوید که در کوی معشوق، دامنش سوخته و دلش آتش گرفته است. او اشاره می‌کند که شب گذشته در کنار معشوق بوده اما معشوق او را به اشتباه دزد خوانده است. این ابیات حس ناسی و بی‌پناهی شاعر را در عشق به تصویر می‌کشند.
در کوی تو من سوخته دامن بودموز آتش غم سوخته خرمن بودم
هوش مصنوعی: در مسیر تو، من با درد و اندوهی عمیق زندگی میکردم و احساساتم به شدت تحت تأثیر غم و آتش عاطفی قرار گرفته بود. ناراحتیام چنان شدید بود که انگار تمام زندگیام و آنچه را که داشتم به آتش کشیده شده است.
آری جانا دوش به بامت بودمگفتی دزدست دزد نبُد من بودم
هوش مصنوعی: بله عزیزم، دیشب بر بام تو بودم، تو گفتی که دزد است، اما من دزد نبودم.