رباعی شمارهٔ ۴۴۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به یقین به وحدت الهی اشاره میکند و ایمان خود را به خداوند آفریننده بیان میکند. او احساس خشکی لب و تر شدن دیده را دارد و از خداوند درخواست میکند که این حالت او را بپذیرد، زیرا همین تجارب دنیوی را دارد.
یا رب چو به وحدتت یقین میدارمایمان به تو عالم آفرین میدارم
هوش مصنوعی: ای خدا، زمانی که به یگانگی و وحدت تو اطمینان دارم، به وجود تو که خالق جهان هستی است ایمان میآورم.
دارم لب خشک و دیدهٔ تر بپذیرکز خشک و تر جهان همین میدارم
هوش مصنوعی: من لبهایی خشک و چشمانی پر از اشک دارم. بپذیر که از دنیا فقط همین حالتی که دارم، نصیبم شده است.