رباعی شمارهٔ ۴۴۶
هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق وابستگی و عشق شاعر به معشوق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که از خاک در عشق و اقامت او جدا نخواهد شد و نمی‌تواند از درد و غمش رها شود. او از معشوق می‌خواهد که پرده از چهره‌اش کنار بزند تا جمالش را ببیند و از حسرت دیدن آن زیبایی در قیامت نجات یابد.
از خاک درت رَخت اقامت نبرموز دست غمت جان به سلامت نبرم
هوش مصنوعی: هرگز از خاک در تو نمیروم و تا زمانی که غمت در دل من است، جانم در امن نخواهد بود.
بَردار نقاب از رخ و بنمای جمالتا حسرت آن رخ به قیامت نبرم
هوش مصنوعی: چهرهات را نمایان کن تا زیباییات را ببینم و حسرت آن را تا روز قیامت به دل نبرم.