رباعی شمارهٔ ۴۵۷
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر احساس عمیق درد و غم شاعر است. او از لحظهای که با غم و اندوه روبرو شده، هر لحظه دلتنگی و اشتیاق به معشوق به جانش فشار میآورد. شاعر احساس میکند که از آستان معشوق دور مانده و نمیتواند غمهایش را از چشمانش پنهان کند.
زآن دم که قرین محنت و افغانمهر لحظه ز هجران به لب آید جانم
هوش مصنوعی: از زمانی که به غم و درد مبتلا شدم، هر لحظه به خاطر جدایی، جانم به لبم میرسد.
محروم ز خاک آستانت زآنمکز سیل سرشک خود گذر نتوانم
هوش مصنوعی: من از خاک درگاه تو محروم هستم و نمیتوانم از سیل اشکهایم عبور کنم.