رباعی شمارهٔ ۴۵۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بی‌مهری و بی‌احساسی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که عادت او به ظلم و بی‌رحمی است. شاعر خود را به عنوان یاری با حسن نیت معرفی می‌کند و می‌گوید که می‌داند چگونه باید با او رفتار کند. در واقع، او از رفتار ناپسند معشوقش آگاه است و به شیوه خوب خود در مقابل این بی‌رحمی ها تأکید می‌کند.
بی‌مهری آن بهانه‌جو می‌دانمبی درد و ستم عادت او می‌دانم
هوش مصنوعی: من می‌دانم که او که بیمحبت است فقط بهانهجویی می‌کند و از او دیگر هیچ دردی برایم نمیکشد، چون این رفتارش برایش عادی شده است.
جز جور و جفا عادت آن بدخو نیمن شیوهٔ یار خود نکو می‌دانم
هوش مصنوعی: جز ظلم و ستم، رفتار آن معشوق بدخوی من را خوب میشناسم.