رباعی شمارهٔ ۴۶۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شوق و اشتیاق خود برای دیدن شخص محبوب صحبت میکند. او اشاره دارد که وقتی او از دیارشان میرود، دل او پر از حسرت و آرزو میشود. وداع با محبوب به او آسیب میزند و از دیدار او محروم میشود.
تا بردی ازین دیار تشریف قدومبر دل رقم شوق تو دارم مرقوم
هوش مصنوعی: به محض اینکه از این سرزمین رفتی، عشق و محبت تو را در دل خود با حروفی زیبا نوشتم.
این قصه مرا کشت که هنگام وداعاز دولت دیدار تو گشتم محروم
هوش مصنوعی: این داستان مرا از پای درآورد، چرا که در لحظه وداع، از نعمت دیدار تو بیبهره ماندم.