رباعی شمارهٔ ۴۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند درخواست بهشت (جنات نعیم) دارد. او به تفاوت بین خود و زاهد اشاره می‌کند؛ زاهد به دنبال ثواب و پاداش است، اما شاعر با امید و خواسته‌های بزرگ به سوی خدا می‌رود. او بیان می‌کند که خود دست خالی دارد، در حالی که خداوند هدیه‌ای برای او آماده کرده است و در نهایت از اینکه کدام یک به خواسته‌های خود می‌رسند، می‌پرسد.
دارم ز خدا خواهش جنات نعیمزاهد به ثواب و من به امید عظیم
هوش مصنوعی: من از خدا خواستهام که بهشتی پرنعمت به من عطا کند، در حالی که زاهدان به دنبال ثواب و پاداش هستند و من به امیدی بزرگ به این خواسته توجه دارم.
من دست تهی میروم او تحفه به دستتا زین دو کدام خوش کند طبع کریم
هوش مصنوعی: من بدون هیچ چیزی میروم، در حالی که او هدیه‌ای در دست دارد. ببینیم از میان این دو نفر، کدام یک بیشتر مورد توجه و محبت قرار میگیرد.