رباعی شمارهٔ ۴۸۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان وابستگی و ارتباط عمیق عاشقانه می‌پردازد. شاعر با تشبیه خود به دایره‌ای که از پوست معشوق تشکیل شده، نشان می‌دهد که وجودش به معشوق وابسته است. او می‌گوید که اگر معشوق به او محبت کند، با عشق و شادی به زندگی ادامه خواهد داد و اگر هم کم توجهی کند، همچنان در سکوت و خاموشی خواهد ماند. در واقع، این شعر احساسی از عشق و وابستگی را به تصویر می‌کشد.
چون دایره ما ز پوست‌پوشان توایمدر دایرهٔ حلقه‌به‌گوشان توایم
هوش مصنوعی: ما به مانند دایره‌ای هستیم که تحت تأثیر عشق و محبت تو قرار داریم و در واقع به نوعی وابسته و تحت اطاعت تو هستیم.
گر بنوازی ز جان خروشان توایمور ننوازی هم از خموشان توایم
هوش مصنوعی: اگر با محبت و نوازش رفتار کنی، من هم از جان و دل به تو نزدیک میشوم، و اگر بیاعتنایی کنی، باز هم با سکوت و دوریام در کنارت خواهم بود.