رباعی شمارهٔ ۴۸۷
هوش مصنوعی: این شعر به رابطه نزدیک و وحدت میان دو نفر اشاره دارد که هرچند به ظاهر دو وجود جدا هستند، اما در واقع به عنوان یک کل واحد عمل می‌کنند. مانند پرگاری که دو سر دارد ولی در نهایت به یک نقطه می‌رسند و به یکدیگر متصل می‌شوند. این بیانگر پیوستگی و هماهنگی در روابط انسانی است.
جانا من و تو نمونهٔ پرگاریمسر گرچه دو کرده‌ایم یک تن داریم
هوش مصنوعی: عزیزم، من و تو مانند یک پرگار هستیم. هرچند که جدا از هم به نظر میرسیم، اما در حقیقت یک وجود واحد را تشکیل میدهیم.
بر نقطه روانیم کنون چون پرگاردر آخر کار سر به هم باز آریم
هوش مصنوعی: اکنون مانند یک پرگار در پایان کار، به نقطهای میرسیم که دوباره به هم خواهیم رسید.