رباعی شمارهٔ ۴۸۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به تضاد بین احساسات درونی خود و ظاهرش اشاره میکند. او در دل غمگین است و بیصدا گریه میکند اما به ظاهر میخندد. چون هیچکس از اندوه او باخبر نیست، به تنهایی دردش را تحمل میکند.
شمعم که همه نهان فرو میگریممیخندم و هر زمان فرو میگریم
هوش مصنوعی: من مانند شمعی هستم که در دل خود غمهای پنهانی دارم. در ظاهر میخندم، اما در درونم همیشه در حال گریه کردن هستم.
چون هیچ کس از گریه من آگه نیستخوش خوش به میان جان فرو میگریم
هوش مصنوعی: وقتی کسی از درد و گریهام خبر ندارد، به آرامی و با دل شاد در درونم میگریم.