رباعی شمارهٔ ۴۹۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق پرداخته و می‌گوید که تا زمانی که زندگی می‌کند، جز به غم محبوب نمی‌اندیشد. او بیان می‌کند که اگر محبوب، سر و سامان او را در دست داشته باشد، او و دیگران به خاطر عشق، سر خود را در قدم‌هایش می‌نهند. این ابیات نشان‌دهنده‌ی فدای عشق و تسلیم در برابر محبوب است.
ما جز به غم عشق تو سر نفرازیمتا سر داریم در غمت دربازیم
هوش مصنوعی: ما هیچگاه سرمان را به جز به خاطر غم عشق تو بالا نمیبریم و تا زمانی که زندهایم، در غم تو باز خواهیم بود.
گر تو سر ما بی سر و سامان داریماییم و سری در قدمت اندازیم
هوش مصنوعی: اگر تو در حالت بینظمی و بیسروسامانی هستی، ما هستیم که با کمال احترام و ادب، سر خود را به پای تو میگذاریم.