رباعی شمارهٔ ۴۹۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان خوشحالی و رضایت خود می‌پردازد. او می‌گوید که حتی در زمان‌هایی که غم و اندوه وجود دارد، باز هم خوشحالیم. در صورت وجود درد، ما همچنان خوشیم. او به این نکته هم اشاره می‌کند که ما از آنچه از عالم غیب به ما میرسد، راضی هستیم و به آن چه که از دیگران میرسد نیازی نداریم. در نهایت، خوشبختی‌اش را از درون و ارتباطش با جهان بالاتر می‌داند.
یک جو غم ایام نداریم خوشیمگر چاشت بود شام نداریم خوشیم
هوش مصنوعی: ما از غم روزگار چیزی در دل نداریم و اگر در روز خوشی را تجربه کردیم، در شب هم دلمان شاد است و به آن فکر نمیکنیم.
چون پخته به ما میرسد از مطبخ غیباز کس طمع خام نداریم خوشیم
هوش مصنوعی: وقتی که نعمت و برکت به ما میرسد، ناشی از کار و تلاشهای پنهانی است و ما به هیچکس امید نداریم و در حالت خوشحالی به سر میبریم.