رباعی شمارهٔ ۵۰۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساس ناامیدی و بیمعنی بودن زندگی میپردازد. شاعر از وضعیت خود شکایت دارد و میگوید که نه خوشی و نه گذشتی در زندگیاش وجود دارد. با این حال، او بر این باور است که باید شکرگزاری کند، حتی اگر اوضاع بدتر از این شود.
فریاد ز دست فلک بی سر و بنکهاندر بر من نه نو بهشت و نه کهن
هوش مصنوعی: فریاد میزنم از دست سرنوشت که هیچ نعمت جدیدی برای من به ارمغان نیاورده و حتی چیزی از گذشتهام هم باقی نمانده است.
با این همه نیز شکر میباید کردگر زین بترم کند که گوید که مکن
هوش مصنوعی: با وجود تمام مشکلات و سختیهایی که وجود دارد، باید شکرگزار بود، حتی اگر او بدتر شود و بگوید کاری نکن.