رباعی شمارهٔ ۵۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند درخواست میکند که به او نگاهی رحمتآمیز داشته باشد و با لطفش، حال او را بهبود بخشد. او میگوید که خواستهای غیر از آنچه که سزاوارش است، دارد و امیدوار است که خداوند به او بخششی کند که شایستهاش است.
یا رب نظری بر من سرگردان کنلطفی به من دلشدهٔ حیران کن
هوش مصنوعی: خداوند، به من نگاهی بیفکن و مرا در این گمگشتگی کمک کن و با مهربانی، دل من که در حیرت است را آرام کن.
با من مکن آنچه من سزای آنمآنچ از کرم و لطف تو زیبد آن کن
هوش مصنوعی: با من طوری رفتار نکن که من شایستهاش هستم؛ بلکه بر اساس بزرگی و مهربانی تو، کاری انجام بده.