رباعی شمارهٔ ۵۳۹
هوش مصنوعی: این ابیات به دعوت از دل و روح شاعر اشاره دارند تا به دنیای افراد بدنام و غمگین بروند. شاعر از دست مدهش به دنبال آرامش است و میخواهد با نوشیدن شراب غم، دلش را تسکین دهد و به حال کسانی که به سرانجام نمیرسند، توجه کند.
ای غم گذری به کوی بدنامان کنفکر من سرگشتهٔ بی سامان کن
هوش مصنوعی: ای غم، به محلهای برو که اهلش بدناماند و در آنجا به فکر من که در آشفتگی و حیرت به سر میبرم، بپرداز.
زان ساغر لبریز که پر می ز غمستیک جرعه به کار بی سرانجامان کن
هوش مصنوعی: از آن لیوانی که از غم پر شده، یک جرعه بنوش و به بینتیجهها کمک کن.