رباعی شمارهٔ ۵۴۰
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به بی‌صبری و ناپایداری در عشق اشاره می‌کند و توصیه می‌کند که خود را به صراف وجود تشبیه کند و به شدت در این راه مصمم باشد. او همچنین از معشوق به عنوان دوستی یاد می‌کند و پیشنهاد می‌دهد که با اخلاص به او نزدیک شود. اگر بعد از این تلاش‌ها، به خواسته‌اش نرسید، آن‌وقت حق دارد گلایه کند.
ای نُه دِلِهٔ دَه دِلِه هر دَه یِله کنصراف وجود باش و خود را چِله کن
هوش مصنوعی: ای کسی که در دلهای خود، نُه دلی داری، به دور از غم و اندوه، با تمام وجودت به کار صرافی دل و روح بپرداز و خودت را به آرامش برسان.
یک صبح به اخلاص بیا بر در دوستگر کام تو برنیامد آنگه گله کن
هوش مصنوعی: در یک صبح با نیت خالص و صمیمانه به در منزل دوست برو. اگر خواستهات برآورده نشد، سپس میتوانی شکایت کنی.