رباعی شمارهٔ ۵۷۹
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر غم و اندوه فردی است که تحت تأثیر مشکلات و دردهای زندگی قرار دارد. او از اینکه هیچ کس از غم و اندوه او خالی نیست، سخن می‌گوید و خود را همچون گرد بادی سرگردان در این دنیای پر از سختی‌ها توصیف می‌کند. در نهایت، احساس بیچارگی و تنهایی را در مواجهه با این غم‌های فراوان بیان می‌کند.
ای پیر و جوان دهر شاد از غم توفارغ دل هیچ کس مباد از غم تو
هوش مصنوعی: ای همه افراد، چه پیر و چه جوان، خوش باشید، چون هیچ کس دلش نمیخواهد از غم شما غمگین باشد.
مسکین من بیچاره درین عالم خاکسرگردانم چو گردباد از غم تو
هوش مصنوعی: من در این دنیای خاکی بیچاره و درماندهام، مانند گردبادی که به خاطر غم تو سرگردان است.