رباعی شمارهٔ ۵۸۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس درونی خود و غم و غصه‌ای که دارد سخن می‌گوید. او می‌گوید که دردش را کسی بهتر از معشوق نمی‌داند و سوز دلش را تنها او می‌فهمد. همچنین به احساس گناه و غفلت خود اشاره می‌کند و از اینکه نمی‌تواند در برابر چشمان معشوق پنهان شود، شکایت دارد.
درد دل من دواش می‌دانی توسوز دل من سزاش می‌دانی تو
هوش مصنوعی: تو می‌دانی که من در دل چه درد و رنجی دارم و همچنین آتش سوزان عشق و اندوه من چه جایگاهی دارد.
من غرق گنه پردهٔ عصیان در پیشپنهان چه کنم که فاش می‌دانی تو
هوش مصنوعی: من در گناه و تعصبات خود غرق شدهام و در برابر تو که همه چیز را می‌دانی، نمیدانم چه باید بکنم.