رباعی شمارهٔ ۵۹۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از عشق و زیبایی معشوق خود سخن می‌گوید. او معشوق را چون شمعی در دل خود می‌بیند و پیوند او را به عنوان حیات و زندگی خود جامه می‌کند. همچنین، دل شاعر از تصویر معشوق پر شده و هرچند به او نگاه می‌کند، اما به دلیل فاصله یا دوری، نمی‌تواند او را به وضوح ببیند.
ای شمع دلم قامت سنجیدهٔ تووصل تو حیات این ستم‌دیدهٔ تو
هوش مصنوعی: ای شمع دل من، وجود تو مانند شاخصی از زیبایی و کمال است و وصالت، زندگی و حیات این دل آزرده و رنجیده را به ارمغان میآورد.
چون آینه پر شد دلم از عکس رختسویت نگرم ولیک از دیدهٔ تو
هوش مصنوعی: زمانی که قلبم از تصویر چهرهات پر شد، به تو نگاه میکنم اما تو را از چشمانت نمیبینم.