رباعی شمارهٔ ۵۹۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به نبودن دل و احساس واقعی اشاره می‌کند و می‌گوید که فقط ناله و گریه‌اش به گوش می‌رسد. او به قدری می‌گرید که امیدوار است کوچه‌ها پر از گل شوند، اما در واقع هیچ اثری از شادابی و سرزندگی نمی‌بیند و تنها ناله‌ها و گریه‌هایش ادامه دارد.
ما را نبود دلی که کار آید از اوجز ناله که هر دمی هزار آید از او
هوش مصنوعی: ما دلی نداریم که بتوانیم از آن بهرهای ببریم، جز این که هر لحظه فریاد و نالهای از آن بلند میشود.
چندان گریم که کوچه‌ها گِل گرددنِیْ روید و ناله‌های زار آید از او
هوش مصنوعی: به اندازهای میگریم که کوچه‌ها به گِل تبدیل شوند، در حالی که هیچ کس نیست و فقط ناله‌های غمبار من به گوش می‌رسد.