رباعی شمارهٔ ۶۰۹
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از اشک‌های خود که مانند گل لاله درخشان است، سخن می‌گوید و گریه‌اش را به عنوان نشانه‌ی عشق و احساس عمیقش به محبوبش توصیف می‌کند. او همچنین بیان می‌کند که دلش از محبت به محبوب مجروح شده و این احساس را به شکل ظریف‌تری نشان می‌دهد.
چشمم که سرشک لاله‌گون آوردهوز هر مژه قطره‌های خون آورده
چشمانم پر از اشک شده و این اشکها مانند گلهای لاله رنگین هستند و از هر مژهام قطرات خون جاری است.
نی نی به نظاره‌ات دلِ خون‌شده‌اماز روزن سینه سر برون آورده
نه! نه! دلِ خونشدهی من، از پنجرهی سینه سرش را ببرون آورده که تو را ببیند