رباعی شمارهٔ ۶۱۱
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به تضاد بین زاهدی که به ترک دنیا و دینداری شعبه می‌زند و فرد می‌خوار و گناهکار اشاره می‌کند. او نگران است که فردی که گناه کرده، در نهایت دچار ناامیدی و تردید شود و آخر کار، گناهانش را بی‌فایده و همچون انسانی که هیچ کاری نکرده، بی‌اهمیت ببیند.
زاهد خوشدل که ترک دنیا کردهمیْ خواره خجل که معصیت‌ها کرده
هوش مصنوعی: زاهد خوشدل که به خاطر ایمانش دنیا را رها کرده، باید بداند که فردی که به گناهان دچار شده و مینوشد، از او خجالتزده است.
ترسم که کند امید و بیم و آخر کارناکرده چو کرده کرده چون ناکرده
هوش مصنوعی: میترسم که امید و ترس به پایان برسد و در نهایت، مثل کسی که هیچ کاری نکرده، کار ناتمامی از خود بر جای بگذارم.