رباعی شمارهٔ ۶۱۵
هوش مصنوعی: در این شعر، درویشان در یک دره کوچک نشستهاند و گاهی نان جو و گاهی گوشت بره میخورند. پیران دانا میفهمند که چه کسی به آنها نگاه بدی دارد و این نکته را تأکید میکنند که کسی که به آنها بدبین باشد، روحش در امان نخواهد بود.
ما درویشان نشسته در تنگ درهگه قرص جوین خوریم و گه گُشت بره
هوش مصنوعی: ما درویشان در یک درهی باریک نشستهایم، گاهی نان جوین میخوریم و گاهی لذتی از گوشت بره میبریم.
پیران کهن دانند میران سرههر کس که به ما بد نگره جان نبره
هوش مصنوعی: سالمندان دانا میدانند که هر کس به ما بد نگاه کند، روحش از کینه و حسد دور خواهد ماند.