رباعی شمارهٔ ۶۴۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از سختیها و فقر خویش سخن میگوید و احساس تنهایی و بیهویتیاش را بیان میکند. او از خداوند میپرسد که چرا با او اینگونه رفتار کرده و چگونه به این وضعیت دچار شده است، در حالی که او را در زمره مقربان قرار داده است.
با فاقه و فقر همنشینم کردیبی خویش و تبار و بی قرینم کردی
هوش مصنوعی: تو مرا در کنار فقر و تنگدستی قرار دادی، طوری که بیخود و بیخویشتن و بیدوست و رفیق ماندهام.
این مرتبهٔ مقربانِ درِ تستآیا به چه خدمت این چنینم کردی
هوش مصنوعی: آیا برای این مقام والای نزدیکان درگاهت، چه خدمتی به من کردی که به این حال درآمدهام؟