رباعی شمارهٔ ۶۷۰
هوش مصنوعی: این ابیات شاعر به هشدار انسان درباره نادانی و غفلت اشاره دارد. او از دل می‌خواهد که از مستی ناشی از جهل بیدار شود و به واقعیت‌های وجودی آگاه گردد. شاعر به انتقاد از دلبستگی‌ها و هواپرستی می‌پردازد و می‌پرسد که تا کی باید در این حالت غفلت باقی بمانیم. در واقع، او به جستجوی حقیقت و آگاهی دعوت می‌کند.
ای دل، ز شرابِ جهل مستی تا کِی؟و ای نیست‌شونده، لافِ هستی تا کِی؟
هوش مصنوعی: ای دل، تا کی مستی ناشی از نادانی را تحمل میکنی؟ اویی که وجود ندارد، تا کی دربارهٔ بودن خود گمان میکنی و خود را بزرگ جلوه میکنی؟
گر غرقهٔ بَحْرِ غِفْلَت و آز نِه‌ایتَردامنی و هواپرستی تا کِی؟
هوش مصنوعی: اگر در دریای غفلت و آز و طمع غرق نشدهای، دیگر چرا باید دامنگیر آرزوها و خواستههای بیپایه شوی؟ تا چه زمانی میخواهی در این ناپایداری باقی بمانی؟