رباعی شمارهٔ ۶۷۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به زیبایی و طراوت نیروی عشق اشاره می‌کند. هر گل در باغ رنگی دارد و هر پرنده‌ای به خاطر شوق تو آواز می‌خواند. همچنین، شاعر از اندوهی که در کوه‌ها وجود دارد سخن می‌گوید و ناله‌ای را که از دل سنگ‌ها بر می‌آید، به عشق و فراق تو نسبت می‌دهد. در واقع، عشق و غم در طبیعت به وضوح دیده می‌شود.
ای از تو به باغ، هر گُلی را رنگیهر مرغی را ز شوقِ تو، آهنگی
هوش مصنوعی: تو همچون گلی در باغ هستی که هر رنگی دارد و مانند پرنده‌ای که از شوق تو آهنگی می‌خواند.
با کوه ز اندوهِ تو رمزی گفتمبرخاست صدایِ ناله از هر سنگی
هوش مصنوعی: من با کوه اندوه تو، رازی را در میان گذاشتم، و از هر سنگی صدای ناله‌ای به گوش رسید.