رباعی شمارهٔ ۶۹۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوقی خطاب می‌کند که می‌تواند آسمان را پر از ابر کند و با لطف نگاهش به همه کمک کند. او همچنین به وضع خراب خانه‌ها اشاره می‌کند و از معشوق می‌پرسد که تا چه زمانی باید به این ویرانی‌ها صبر کند. در واقع، این بیت به ناامیدی و انتظار برای بهبود اشاره دارد.
ای آن‌که سِپِهْر را پُر از اَبْر کُنیوز لُطْف، نظر به‌سویِ هر گَبْر کُنی
هوش مصنوعی: ای کسی که آسمان را مملو از ابر میسازی و با نگاه محبتآمیزت به سوی هر بیدینی مینگری.
کردند تمامِ خانه‌هایِ تو، خرابای خانه‌خراب، تا به کِی صَبْر کنی؟
هوش مصنوعی: تمام خانههای تو را ویران کردند، ای ویرانشده! تا کی میخواهی صبر کنی؟