رباعی شمارهٔ ۶۹۷
هوش مصنوعی: این بیت شعر به این مفهوم اشاره دارد که برای رسیدن به کمال و صفای روح، باید از علائق دنیوی و موانع درونی خود بگذری. تنها با ترک خودخواهی و مشغولیت‌های دنیوی است که می‌توان به عبادت واقعی و سجده‌ای شایسته دست یافت و از دام‌های ناپاک رها شد. به طور کلی، این شعر پیام عاجزانه‌ای برای ترک خود و دنیا و توجه به زمینه‌های معنوی دارد.
تا ترک علایق و عوایق نکنییک سجدهٔ شایستهٔ لایق نکنی
هوش مصنوعی: تا زمانی که وابستگیها و موانع را ترک نکنی، نمیتوانی سجده‌ای شایسته و مناسب انجام دهی.
حقا که ز دام لات و عزی نرهیتا ترک خود و جمله خلایق نکنی
هوش مصنوعی: واقعا تو از دام بتهای لات و عزى رها شدهای، اما تا زمانی که خودت و تمام مردم را ترک نکنى، این آزادی کامل نخواهد بود.