رباعی شمارهٔ ۷۱۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از قاصدی صحبت می‌کند که از طرف کسی زیبا و باوقار (سرو سهی) آمده است. او خبری خوش آورده و شاعر نیز با اشاره به زیبایی خود، اعلام می‌کند که به خاطر بیماری از زیبایی خود فاصله گرفته و اکنون به آن زیبایی چنگ می‌زند. در واقع، این ابیات نمایانگر longing و آرزوی شاعر برای بهبودی و زیبایی است.
آمد بر من قاصد آن سرو سهیآورد بهی تا نبود دست تهی
هوش مصنوعی: پیامی از معشوق به من رسید که نشانهای از زیبایی و لطافت را به ارمغان آورده بود، تا من دست خالی نباشم.
من هم رخ خود بدان بهی مالیدمیعنی ز مرض نهاده‌ام رو به بهی
هوش مصنوعی: من هم برای اینکه زشتیام را بپوشانم، به زیبایی روی آوردم یعنی به خاطر بیماریام، تلاش میکنم به خوب به نظر آمدن.