رباعی شمارهٔ ۷۲۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حقایق و ویژگی‌های الهی اشاره می‌کند و خداوند را به عنوان کسی معرفی می‌کند که حاجات و نیازهای بندگان را برآورده می‌سازد. او از اهمیت و رازهای دل خود با خداوند سخن می‌گوید و بر این نکته تأکید می‌کند که خداوند عالم به همه چیز و اسرار نهان است.
ای آنکه بر آرنده حاجات توییهم کافل و کافی مهمات تویی
هوش مصنوعی: ای کسی که به خواستهها و نیازها پاسخ میدهی، تو هم حامی و پشتیبان خوبیها هستی.
سِرّ دل خویش را چه گویم با توچون عالم سِرّ و اَلخَفیّات تویی
هوش مصنوعی: چه به تو بگویم از راز دل خود که تو خود صاحب رازها و اسراری هستی.