شمارهٔ ۶۴ - ابر و باد
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف ابر و باد می‌پردازد و از ارتباط نزولی بین این دو عنصر طبیعی سخن می‌گوید. باد ابر را از سرزمین خود می‌برد و ابر، تحت تاثیر این باد، دیگر قادر نیست از زیبایی خود لذت ببرد. به تدریج، ابر دیگر به خاطر فشار باد، دیگر نمی‌تواند بر آید و احساس غم و نفرت از این وضعیت دارد. شاعر همچنین به باده و ارتباط آن با این دو عنصر اشاره می‌کند و در نهایت، ابراز نارضایتی و نفرین به باد و ابر می‌کند.
بود مر ابر را اندر کمین بادبرد مر ابر را زین سرزمین باد
هوش مصنوعی: ابر در کمین باد بود و باد آن را از این سرزمین می‌برد.
چو ابر آید نباریده به صحراوز بادی، که دیدست این‌چنین باد
هوش مصنوعی: هنگامی که ابری به صحرا میآید بدون اینکه بارانی بریزد، و بادی که این وضعیت را دیده است، به آن اشاره می‌کند.
نگرید ابر ازین پس زانکه هر روزگشاید ابر را چین از جبین باد
هوش مصنوعی: از این به بعد، باران نمیبارد چون هر روز سراب دلانگیز باد، رفتهرفته ابر را میگشاید.
چو ابر اندر هوا بشتافت، دانیمکه باشد در قفای او یقین باد
هوش مصنوعی: زمانی که ابر در آسمان به سرعت حرکت می‌کند، از این امر متوجه میشویم که حتماً در پشت سر او باد وجود دارد.
فلک پیوسته در یک آستینشبود ابر و به دیگر آستین باد
هوش مصنوعی: آسمان همیشه یک طرفش ابر و در طرف دیگرش باد وجود داشت.
نفورم من ز باده زآنکه باشدبه لفظش تا به حرف سومین باد
هوش مصنوعی: من از نوشیدنی بیزارم چون تنها در کلامش تا حرف سوم میرسد.
غمی گشتیم از این باد و از این ابردو صد لعنت بر این ابر و بر این باد
هوش مصنوعی: ما از غم و اندوهی که این باد و ابر به ما میآورند شکایت داریم و دو صد بار نفرین میکنیم بر این ابر و باد.