شمارهٔ ۱۸۸ - پیری

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات و تفکرات شاعر نسبت به پیری و گذر زمان می‌پردازد. شاعر از درد و رنج ناشی از تغییرات زمانه و جوانی که به ناگاه از او دزدیده شده، صحبت می‌کند. او به یاد جوانی‌اش که پر از نشاط و قوت بوده، افسوس می‌خورد و با یادآوری پیران زمانه‌ی خود، به بی‌احترامی که به سن و سال آنان می‌شود، اعتراض می‌کند. او همچنین به ناپایداری و بی‌وفایی روزگار، و توطئه‌های گوناگون بر سر راه زندگی‌اش اشاره می‌کند و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که باید از تجربیات گذشتگان بهره‌برداری کرد و جوانان را به احترام به سن‌وخردمندان دعوت نماید. شعر به نوعی دعوت به تفکر درباره‌ی ارزش‌های انسانی و توجه به سن‌وسال و تجربیات دیگران است.