شمارهٔ ۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دلايل رنج و گرفتاری خود در زندگی سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که در زندگی گاهی با دزد و گاهی با عسس (پلیس) درگیر است و هیچ‌گاه آسودگی را تجربه نکرده است. ارتباط با هر دو طرف (دزد و عسس) او را در وضعیتی بی‌سرانجام قرار داده است. شاعر به حس تنهایی و ناامیدی خود از عدم شناخت در جامعه اشاره می‌کند و نگران زندگی‌اش در قفس است. او نمی‌تواند راهی برای رهایی پیدا کند و از بی‌راهی و سردرگمی در زندگی شکایت دارد. همچنین، شاعر به عشق و جستجوی راهی به سوی امنیت اشاره می‌کند و در نهایت بر آن است که زندگی با عشق و دوستی می‌تواند به او امید دهد، حتی اگر در ظلمات ظلم و بیداد زندگی کند.
به طور کلی، این شعر احساس ناامیدی و تنهایی شاعر را در دنیای پُر از مشکلات و چالش‌ها بازگو می‌کند.
گهی با دزد افتد کار و گاهی با عسس ما رانشد کاین آسمان راحت گذارد یک نفس ما را
هوش مصنوعی: گاهی پیش میآید که با دزد مواجه میشویم و گاهی هم با پلیس؛ اما هیچ‌گاه این آسمان مهربان به ما فرصتی برای آرامش و آسودگی نمیدهد.
عسس با دزد شد دمساز و ما با هر دو بیگانهبه شب از دزد باشد وحشت و روز از عسس ما را
هوش مصنوعی: در شب از دزد ترس داریم و در روز از مامور، اما ما نه با دزد آشنا هستیم و نه با مامور، هر دو برای ما بیگانهاند.
گرفتار جفای ناکسان گشتیم در عالمدریغا زندگانی طی شد و نشناخت کس ما را
هوش مصنوعی: ما در این دنیا به دست بدبختیهای نادانان گرفتار شدیم و افسوس که عمر ما سپری شد و هیچکس ما را نشناخت.
ز بس ماندیم در کنج قفس، گر باغبان روزیکند ما را رها، ره نیست جز کنج قفس ما را
هوش مصنوعی: مدت زیادی در گوشهای از قفس ماندهایم و اگر روزی باغبان ما را آزاد کند، دیگر راهی جز همان گوشه قفس برای ما نخواهد بود.
نشان کاروان عافیت پیدا نشد لیکنبه کوه و دشت کرد آواره آوای جرس ما را
هوش مصنوعی: اثر کاروان سلامت و خوشی پیدا نشد، اما صدای زنگ و جرس ما در کوهها و دشتها، ما را آواره کرده است.
ز دست دل گریبان پاره کردیم از غمت شایدسوی دل باشد از چاک گریبان دسترس ما را
هوش مصنوعی: ما از شدت عشق و غم، لباس خود را پاره کردیم. شاید با این کار، دل ما به آن سمت برود و از چاک گریبان بتوانیم به دل خود دسترسی پیدا کنیم.
در این تاریکی حیرت ، به دل از عشق برقی زدمگر تا وادی ایمن کشاند این قبس ما را
هوش مصنوعی: در این شب تار و پر از سردرگمی، ناگهان برقی از عشق در دل ما تابید و ما را به جایی امن و آرامشبخش برد.
بریدیم از شهنشاهان طمع در عین درویشیکه از خوبان نباشد جز نگاهی ملتمس ما را
هوش مصنوعی: ما از امید به شاهان دست کشیدهایم، زیرا در حالی که خود را فقیر میدانیم، حتی نگاه محبتآمیز خوبان هم نصیب ما نمیشود.
اگر خواهی که با صاحبدلان طرح وفا ریزیکنون درنه قدم، زیرا نبینی زین سپس ما را
هوش مصنوعی: اگر میخواهی با افراد باصفا و دلسوز ارتباط برقرار کنی، اکنون باید وارد عمل شوی، زیرا بعد از این ممکن است دیگر ما را نخواهی دید.
خداوندی و سلطانی به یاران باد ارزانیدرین بیداد ظلمانی فروغ عشق بس ما را
هوش مصنوعی: ای خداوند و پادشاه، بر دوستانت رحمت و برکت ببار که در این ناامیدی و ظلمت، نور عشق به ما ارزانی شده است.
هوس بستیم تا ترک هوس گوییم در عالمبهار آخر به جایی می‌رساند این هوس ما را
هوش مصنوعی: ما آرزو کردهایم که به دور از آرزوها صحبت کنیم، اما در این دنیای پر از شادی و زندگی، در نهایت این آرزوها ما را به مقصدی میرسانند.