شمارهٔ ۳۷ - پروانه
هوش مصنوعی: این اشعار به احساس فقدان و غم ناشی از جدایی اشاره دارد. شاعر از رفتن محبوب خود سخن می‌گوید که باعث غم و خالی شدن دل او شده است. او مانند صدفی بی‌گوهر و باغی خشک و بی‌پیرایه شده که زیبایی‌هایش را از دست داده است. در واقع، شاعر حس ناراحتی و تنهایی را به تصویر کشیده و از اثر جدایی بر زندگی‌اش می‌گوید.
آن شمع دل‌افروز من از خانهٔ من رفتپروای گلم نیست که پروانهٔ من رفت
هوش مصنوعی: شمعی که روشنایی و شادیام را به خانه میآورد، از زندگیام رفت. برای من اهمیتی ندارد که پروانهام، که به دور آن شمع میچرخید، نیز رفته است.
دارم صدف‌آسا کف خالی و لب خشکتا ازکفم آن گوهر یکدانهٔ من رفت
هوش مصنوعی: من همچون یک صدف، فقط پوستهای خالی و لبهایی خشک دارم، چرا که آن گوهر ارزشمندم از دست رفته است.
چون باغ خزان دیده ز پیرایه فتادمزبن شاخه پرگل که زگلخانهٔ من رفت
هوش مصنوعی: به خاطر تغییرات و گذر زمان، حالتی غمانگیز و خالی دلم را حس میکنم. گویی درختان باغ من از زینت و زیبایی خالی شدهاند و شادابی گلهایی که روزی در گلخانهام بودند، دیگر در دسترسم نیست.