شمارهٔ ۴۹ - طلب آمرزش
هوش مصنوعی: این شعر اشاره به گذر عمر و باقی‌ماندن یک کتاب دارد. شاعر از خواننده می‌خواهد که کتابش را با نظر محبت بخواند و اگر عیبی دید، با بزرگواری نادیده بگیرد. او تأکید می‌کند که حسادت و بدبینی تنها به عیوب می‌پردازد و از زیبایی‌های کار غافل است. همچنین به مردگان توصیه می‌کند که با آنان با مرامت برخورد کنند، زیرا آنها دیگر حاضر نیستند تا پاسخ‌گو باشند.
عمری به باد رفت و به جا ماند این کتابباشدکشی بخواند وآمرزش آورد
هوش مصنوعی: عمری از انسان گذشت و تنها این کتاب باقی ماند. امیدواریم که با مطالعه آن، انسانها آمرزش و بخشش را به دست بیاورند.
ای مهربان رفیق که خواندی کتاب منشاید به چشم ذوق تو صد عیب برخورد
هوش مصنوعی: ای دوست عزیز، تو که کتاب من را خواندی، شاید برای تو صد عیب در آن پیدا شده باشد.
گر عیبی اندر آن نگری عیب‌پوش باشزبرا تو زود بگذری، این نیز بگذرد
هوش مصنوعی: اگر در کسی عیبی دیدی، سعی کن که عیب او را نپوشانی و از آن بگذری، زیرا این هم به حال خودش سپری میشود و گذراست.
با این همه معانی و این سبک و انسجامچشم حسودکورکه جز عیب ننگرد
هوش مصنوعی: با وجود تمام این معانی و سبک و انسجام، چشم حسود فقط به عیبها نگاه می‌کند و چیزی جز نواقص را نمیبیند.
با مردگان خویش مروت کنید از آنکاو نیست تا جواب شما را بیاورد
هوش مصنوعی: با مردگان با ادب و احترام رفتار کنید، زیرا آنها دیگر در میان ما نیستند که به شما پاسخ دهند.