شمارهٔ ۵۰ - قطعه
هوش مصنوعی: این شعر به تأمل در مورد وجود انسان و رابطه‌اش با خاک و مرگ می‌پردازد. شاعر به حرص و طمع بشر اشاره می‌کند که حتی از سنگ قبرها هم نمی‌گذرد و دندان می‌زند. او به سنگ مزار عاشق که نماد ناامیدی است اشاره دارد و آرزو می‌کند که کسی آن را از جا برندارد. شاعر همچنین با تأکید بر این که همه ما فرزندان خاکیم و این خاک مادر ماست، به اهمیت و پیوند ما با زمین اشاره می‌کند. اشک‌های حسرت عاشقان به بارانی تشبیه شده که پس از مرگ بر قبرها می‌بارد. در نهایت، شاعر امید دارد که از دل طاعت و عبادت، تخم جدیدی جدیدی بکاریم که روزی جوانه بزند و گل تازه‌ای از آن بروید.
در خوردن بشر خاک از بس که حرص دارداز سنگ قبر هر روز دندان نوگذارد
هوش مصنوعی: انسان به خاطر حرص و طمعی که دارد، به قدری به دنیا وابسته شده که حتی از خاک قبر مردگان نیز بیزار نیست و هر روز به دنبال چیزهای جدید و لذتهای تازه میگردد.
سنگ مزار عاشق سرپوش نامرادیستاین سنگ را کس ای کاش از جای برندارد
هوش مصنوعی: سنگ قبر عاشق، نشانهای از بیعدالتی و نامرادی است. ای کاش هیچکس این سنگ را از بیخ و بُن برنمیداشت.
بهتر بود ز سیصد الحمد قل هو الهصاحبدلی کز اخلاص ما را به حق سپارد
هوش مصنوعی: بهتر بود از میان سیصد بار گفتن "الحمد لله"، فقط بگوییم "او خدا است"؛ زیرا دلهای ما با اخلاص واقعی، به حقیقت سپرده شده است.
ماکودکان خاکیم این خاک مادر ماستزین رو بودکه ما را در سینه می‌فشارد
هوش مصنوعی: ما انسانها از جنس خاک هستیم و این خاک، مادر ما به حساب میآید، زیرا ما را در دامن خود میپروراند و به ما زندگی میبخشد.
پاداش اشک حسرت کامد ز چشم عاشقابریست کز پس مرگ بر تربتش ببارد
هوش مصنوعی: اشک‌های عشق و حسرتی که از چشم عاشق میریزد، پاداشی دارد؛ مانند ابری که پس از مرگ، بر خاک او می‌بارد.
در دل ز طاعت حق تخمی جدیدکشتیمارجو گل جدیدی زین خاک سر برآرد
هوش مصنوعی: ما در دل از اطاعت خدا بذر تازه‌ای کاشتهایم، امید داریم که گل زیبای جدیدی از این خاک شکوفا شود.