شمارهٔ ۱۰۴ - حکمت
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به فقدان خواجه اشاره می‌کند که به خاک خوابیده و او به خاطر ناراحتی و غم هنوز در حال ناله و آه است. او با اشاره به غم و اندوه، به از بین رفتن رنگ و آب خواجه پرداخته و به پوشش سیاه و کبود او اشاره می‌کند. شاعر همچنین به غم و اندوهش بر این باور است که با رفتن خواجه، او نتوانسته به راحتی از غم خود رها شود.
خواجه برفت و خفت به خاک وتو ز ابلهیدر ماتمش به ناله و آه اندری هنوز
هوش مصنوعی: خواجه رفت و در خاک آرام گرفت و تو به خاطر نادانیات هنوز در غم او به ناله و آه هستی.
بزدود خاک تیره از او آب و رنگ و تودر جامه کبود و سیاه اندری هنوز
هوش مصنوعی: او از خود غبار و کدورت را زدوده و حالا در حالیکه تو هنوز در لباسهای تیره و غمگین هستی، به زندگی خود ادامه میدهد.
مگری برآن که رخت به منزل کشید و رفتبر خویشتن گری که به راه اندری هنوز
هوش مصنوعی: فکر نکن که او به خانهاش رفته و دیگر برنگشته است؛ به خودت برگرد و به احساساتت رسیدگی کن، زیرا هنوز در مسیرش هستی.