شمارهٔ ۱۵۹ - در تهدید و تقاضا
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش مقام والای سلطان و جایگاه او در عالم هستی می‌پردازد. شاعر با استعاره‌های زیبا، سلطان را به خورشید و نور تشبیه می‌کند و از عظمت و رفعت او سخن می‌گوید. او همچنین از خود و وضعیتش می‌گوید، اینکه فرزند پدری صبور است که به بهشت رفته و حال خود را با اینکه جوان است اما از سختی‌ها رنج می‌برد، توصیف می‌کند. شاعر نگران است که مبادا سلطان در عهد خود با او شک کند و این عدم اطمینان را به ریسک‌هایی که ممکن است در آینده پیش بیاید، مربوط می‌سازد. در پایان، او از سلطان می‌خواهد که پاسخ روشنی به درخواست او بدهد و نشان می‌دهد که در دل این درخواست، احساسی عاشقانه و غمناک نهفته است.
ای فلک‌رتبه شریف‌السلطانکه نظیرت به جهان پیدا نه
هوش مصنوعی: ای آسمان با مقام والا و سلطنت عالیقدر که هیچ کس در دنیا مانند تو پیدا نمیشود.
شمس و این نور و تجلی باشدشمع ایوان تو را پروانه
هوش مصنوعی: خورشید و این نور و ظهورش همچون شمعی است که ایوان تو به آن روشنایی و زیبایی میبخشد. پروانگان به دور آن میچرخند و از نورش بهرهمند میشوند.
چرخ با این همه رفعت گرددکاخ اجلال تو را هم‌شانه
هوش مصنوعی: با وجود این که آسمان به بلندی خود، چرخش می‌کند، اما کاخ افتخارت نیز در کنار آن قرار دارد.
می‌رود قصر خُوَرنَق به شمارپیش درگاه تو یک کاشانه
هوش مصنوعی: یک کاخ زیبا به همراه تمام جلال و شکوهش به پای درگاه تو و به شمار تو یک خانه ساده است.
سخنی هست مرا با تو کنونخود گمان می‌نبریش افسانه
هوش مصنوعی: حرفی دارم که اکنون میخواهم با تو بزنم، شاید خودت هم فکر کنی که این فقط یک داستان خیالی است.
حال خود را همگی شرح دهمگر که هستم به برت بیگانه
هوش مصنوعی: اگر بخواهم حال خود را برای همه توصیف کنم، چنانچه که در کنار تو احساس غریبگی میکنم.
پدرم بود صبوری که ببردبه جنان رخت از این ویرانه
هوش مصنوعی: پدرم انسان صبوری بود که برای بردن روح من از این دنیای خراب، دلش میخواست مرا به بهشت ببرد.
یادگارش منم اینک برجایخود جوان، لیک ز سر پیرانه
هوش مصنوعی: من اکنون نشانهای از او هستم، جوان و سرزنده، اما از تجربههای سالخوردگی او بهرهمندم.
بالله از مدح کسم عاری نیستبالله از هجو کسم پروا نه
هوش مصنوعی: به خدا سوگند، من از ستایش کسی خالی نیستم و به خدا سوگند از طعنه و کنایه به کسی ترسی ندارم.
اختر طبع بلندم زده استبر سر هفت فلک شش خانه
هوش مصنوعی: ستارهٔ روح بلند من بر قلههای هفت آسمان تابیده و شش منزل را روشن کرده است.
اندکی عقل به سر هست مرانیستم چون دگران دیوانه
هوش مصنوعی: من کمی عقل دارم و به همین خاطر مانند دیگران که دیوانهاند نیستم.
داشتن، نیک نباشد زین بیشبلبل طبع مرا بی‌دانه
هوش مصنوعی: اگر بخواهم به زبان ساده بیان کنم، داشتن زیاد چیز خوبی نیست؛ زیرا برای من، که دلتنگ و حساس هستم، حتی بدون داشتن نیز احساس بهتری دارم.
روز پیدا نه‌ای اندر بازارشب هویدا نه‌ای اندر خانه
هوش مصنوعی: در روز، تو در میان مردم و در بازار حضور نداری و شب، در خانه نیز آشکار نیستی.
مر مرا تا کی، ازین آمد و رفتبار خفت فکنی بر شانه
هوش مصنوعی: مدتی است که به من میگویند تحمل کن و از زندگی و مشکلات پیوستهام خسته شدهام. این بار سنگین را که بر دوش دارم، تا کی باید تحمل کنم؟
ترسم از بس که تو پیمان‌شکنیبشکند چرخ، تو را پیمانه
هوش مصنوعی: میترسم به خاطر ناامیدی از وفای تو، روزگار به هم بریزد و تو در نهایت به هدف خود نرسی.
گویم آن دم: هارا گدسن مشدی؟تو بگویی: گدرم تهرانه
آن دم بگویم: «به کجا میروی مشدی؟» تو بگویی: «به تهران میروم.»
هان دهی غلهٔ من، یا ندهیجان من راست بگو رندانه
هوش مصنوعی: به من بگو آیا مایحتاج زندگیام را فراهم میکنی یا نه، حقیقت را بگو.
این تقاضا بسرودم بهرتوآن دگر نیز بگویم یا نه
هوش مصنوعی: من این درخواست را برای تو میسرایم و نمیدانم باید دربارهی آن دیگر نیز چیزی بگویم یا نه.