شمارهٔ ۱۶۷ - شوخی در پارلمان
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با زبانی طنزآمیز به موضوع آزادی اشاره می‌کند. او از دست غیبی می‌خواهد که نامش را به عنوان استاد در کمیسیون امور خارجه بنویسند. در پاسخ به او می‌گویند که این درخواست منطقی است و شرط آزادی همین است. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که همیشه پاسخ‌هاش سفید بوده و تعجبی ندارد که این بار هم همین‌طور باشد. در کل، شعر به انتقاد از پاسخ‌های غیرواقعی و بی‌معنا در زمینه آزادی می‌پردازد.
دوش گفتم به دست غیب وکیلکای مثل در بلند فی‌بادی
هوش مصنوعی: دیروز به دست غیب گفتم که ای وکیل، مثل درختی که در ارتفاع است، در آسمان بمان.
در کمیسیون خارجه بنویسنام این بنده را به‌استادی
هوش مصنوعی: در کمیسیون امور خارجی، نام این فرد را به عنوان استاد ثبت کنید.
داد پاسخ: سفید خواهم دادکه چنین است شرط آزادی
هوش مصنوعی: من به تو پاسخ میدهم: من آزادی را به شرطی که لازم است برای تحقق آن، به تو میدهم.
گفتمش مایهٔ تعجب نیستتو همیشه سفید می‌دادی
هوش مصنوعی: به او گفتم که تعجبی ندارد، چون تو همیشه به من هدیههای سفید می‌دادی.