شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با استفاده از تصاویری زیبا و استعاره‌های دلنشین به عشق و احساسات خود اشاره می‌کند. او به محبوب خود (که او را "برده گل رازقی" می‌نامد) می‌گوید که زیبایی‌اش باعث حسادت ماه می‌شود. شاعر از دل دردناک و غم‌زده‌اش می‌گوید و در پاسخ به او می‌شنود که تنها راه تسکین دلش، فراهم کردن آرامش و شادی است که به نظر می‌رسد محقق شدن آن دشوار باشد.
ای برده گل رازقی از روی تو رشکدر دیدهٔ مه ز دود سیگار تو اشک
هوش مصنوعی: ای گل رازقی، تو که در مقابل زیباییات، ماه هم غبطه میخورد، اشکهایم به خاطر دودی که از سیگار تو بلند می‌شود، در چشمانم جمع شده است.
گفتم که چو لاله داغدار است دلمگفتی که دهم کام دلت یعنی کشک
هوش مصنوعی: گفتم که دلم مانند لاله داغ و غمگین است، تو گفتی که من رو خوشحال میکنم، اما در واقع، به من چیزی بیارزش و کم اهمیت میدهی.