شمارهٔ ۱۸۹ - زینت مرد
هوش مصنوعی: این شعر به اهمیت عقل و هنر در انسان‌ها می‌پردازد و می‌گوید که زینت واقعی مرد به خرد و دانش اوست، نه به لباس یا ظاهری که دارد. شاعر می‌بیند که برخی دانشمندان در لباس‌های ساده و ژنده ظاهر می‌شوند، در حالی که افرادی بی‌کمال و جاهل با لباس‌های تجملاتی به چشم می‌آیند. او تأکید می‌کند که پوشش خوب نمی‌تواند نشان‌دهندهٔ عقل و شخصیت واقعی فرد باشد و ثروت ظاهری بی‌محتواست. در نهایت، اشاره می‌کند که ارزش واقعی در درون انسان‌هاست، نه در لباس و ظواهر.
زینت مرد به عقل است و هنرنی به پوشاک و جلال و فرّهی
هوش مصنوعی: زیبایی و ارزشمندی یک مرد به هوش و هنر اوست، نه به لباس یا زیبایی ظاهری.
دیده‌ام دانشورانی با خرددر لباس ژنده چون عبد رهی
هوش مصنوعی: من افرادی با دانش و عقل را دیده‌ام که در لباس‌های پاره و کهنه به سر میبرند، مانند بردهای که در حال حرکت است.
نیز دیدم سفلگانی بی کمالکرده بر تن جامهٔ شاهنشهی
هوش مصنوعی: در دیدارهای خود افرادی بیلیاقت را دیدم که لباس‌های شاهانه بر تن دارند.
پوشش عالی نشان عقل نیستفرق باشد از ورم تا فربهی
هوش مصنوعی: پوشاندن خود به زیورآلات و لباس‌های شیک همیشه نشانهی هوش و عقل نیست و باید تفاوتی قائل شد میان ظاهر زیبایی که ممکن است به دلایل غیر منطقی باشد و قدرت واقعی یا درک عمیق.
بی بها باشد لباسی کاندر اونیست غیر از احمقی و ابلهی
هوش مصنوعی: لباسی که فقط حماقت و نادانی در آن وجود داشته باشد، ارزشی ندارد.
کیسهٔ کرباس باشد پر بهاچون در او ریزند زرّ دهدهی
هوش مصنوعی: کیسهای از کرباس هرچند ساده و بیارزش به نظر میرسد، اما وقتی در آن طلا بریزند، ارزشمند میشود.
جاهل اندر جامهٔ فاخر بودکیسهٔ ابریشمین، اما تهی
هوش مصنوعی: انسان نادان ممکن است در لباس زیبا و گرانبهایی به نظر برسد، اما درون او خالی و بدون ارزش است.