دوبیتی شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به تصویرگری یک برزیگرک (کشاورز) میپردازد که در دشت غمگین است و با اشکهایش گلهای آلاله را میکشد. او در حالی که مشغول کشتن این گلهاست، افسوس میخورد که باید از این دشت و زندگی دلگیر و سخت جدا شود.
یکی برزیگرک نالان درین دشتبه خون دیدگان آلاله میکشت
هوش مصنوعی: در این دشت، یک کشاورز غمگین و دلسوخته به تماشای گلهای سرخی نشسته که از اشکهایش میروید.
همی کشت و همی گفت ای دریغابباید کشت و هشت و رفت ازین دشت
هوش مصنوعی: او به کشتن ادامه میدهد و با افسوس میگوید که باید کشت و رفت از این سرزمین.