دوبیتی شمارهٔ ۵۰
هوش مصنوعی: این اشعار به توصیف حال و هویت شاعر می‌پردازند. شاعر خود را آزاد و بدون تعلق به مکان یا شرایط خاصی معرفی می‌کند. او مانند باد، در هر جا که بخواهد می‌چرخد و به زندگی و تجربه‌های مختلف می‌پردازد. در نهایت، او خود را خارج از چارچوب‌ها و دارایی‌های دنیوی می‌بیند.
مو آن رندُم که نامُم بی قلندرنه خان دیرُم نه مان دیرُم نه لنگر
هوش مصنوعی: من آن فرد آزاد و بیاعتنایی هستم که نه در خانهی شراب هستم، نه در مکان خاصی و نه به چیزی وابستهام.
چو روج آیو بگردُم گرد گیتیچو شو آیو به خشتی وانهُم سر
هوش مصنوعی: وقتی به دنیا میآیم و در آن میچرخم، مانند کسی هستم که به یک کنگره میآید و از آنجا دور میشود.